Website Henk Gols googleb22ff19820e4ba6e.html

Daar is hij

Laatst sprak ik een vrouw die ik bewonder omdat zij zich uit een ernstige verslaving los heeft geworsteld. Een prestatie. Nee, zegt ze zelf, een genade. Lang had ze geprobeerd zich van wat haar verwoestte te bevrijden. Tevergeefs. Maar opeens was het daar: het moment. Alsof er een deur openging die tot dan toe op slot zat. Ze stapte naar buiten.

400 jaar werd Israël onderdrukt in Egypte. Een leven van dwang en angst. Generatie na generatie schikte zich in het onvermijdelijke, in wat niet te veranderen was. Toen kwam het moment. Alsof er een pad door de zee liep, een weg tussen muren van water. Daar gingen ze: een volk op weg naar de overkant.

De geschiedenisleraar op het lyceum zei tegen ons, begin jaren ‘70: we zullen de tweedeling in Europa moeten aanvaarden als een definitief gegeven. De droom van een verenigd Duitsland is een illusie. Tot het najaar 1989 werd: plotseling geen houden meer aan, geen muur die wat gebeuren wilde nog tegenhield. De tijd was gekomen, opeens gold het oude niet meer, waar je bang voor was stond in zijn hemd en had iets lachwekkends.

Je bent nou eenmaal die je bent, zegt je omgeving en dat vind je zelf ook. Je hebt je erbij neergelegd dat er niet meer in zit. Tot het moment komt dat je breekt en huilt en bloedt en openbloeit, alsnog.

Twee leerlingen van Jezus zijn op weg naar Emmaüs. Aan de beweging van vreugde die door heel het evangelie van Lucas loopt, lijkt een eind gekomen. De twee dalen af van Jeruzalem, al lopend symboliseren ze de afgang. Tot ze worden ingehaald door een pelgrim, die met zijn vraag iets bij hen openmaakt. In eerst instantie weten ze wat er in de ontmoeting gebeurt geen plek te geven. Maar hun hart brandt. Als ze aankomen in Emmaüs en hem in huis en aan tafel vragen, presenteert zich het moment. Hij neemt een brood, spreekt de zegening en deelt het uit. In het breken van het brood herkenden wij hem, zeggen ze later.

De Protestantse Gemeente Nijmegen moddert door de jaren heen. Discussiestukken, beleidsnota’s, gemeenteavonden leveren niet echt iets op. Dán komt het moment…

Het moment is niet te regisseren. Wij organiseren de omslag niet. Wat wel kan is voorzichtig voorwaarden scheppen. Zoals de christenen in de fragiele eerste eeuwen deden: brood breken op de eerste dag, opdat hij binnen zou kunnen treden. In de Maranathakerk vieren wij op de eerste dag, Paaszondag, de Maaltijd en zingen ‘gezegend hij die komt’. Wij redden het zelf niet maar gezegend hij in zijn moment, hij die de omslag geeft, die het verschil maakt, de metamorfose bewerkt, de transfiguratie…

En kijk, daar is ze, schuchter en stralend, de ene kerk, met haar Heer uit de trieste rommel van jaren en eeuwen opgestaan.


Column in het Nijmeegse kerkblad Over & Weer, april 2017